Mirów

W Bobolicach i Mirowie możemy podziwiać ruiny bliźniaczych zamków stojących w oddaleniu zaledwie 1,5 km. Należą one do najbardziej romantycznych orlich gniazd. Do urody samych ruin dodać należy towarzyszące im skały o niesamowitych kształtach, genialne wkomponowanie zamków w otaczające skały i strzelistość murów zamkowych. Z okien jednego zamku widać drugi.

Według legendy, za czasów Bolesława Krzywoustego w zamku w Mirowie mieszkał rycerz Mir. Na pewno natomiast należy on do najstarszych na Jurze. Wzniesiono go za czasów Kazimierza Wielkiego na miejscu dawnego grodu drewniano-ziemnego. Od 1370 do 1396 r. Mirów był lennem księcia opolskiego Władysława. Ponieważ załogi zamków w Mirowie i Bobolicach, składające się z Niemców i Czechów, grabiły okoliczne ziemie, a głównie ponieważ książę Władysław za bardzo zbratał się z Krzyżakami, król Władysław Jagiełło siłą przyłączył te ziemie spowrotem do Polski. W 1405 r. burgrabią, czyli naczelnikiem wojennym grodu, został Sasin. W owym czasie zamek miał jedno piętro i otoczony był murem obronnym. Wkrótce zamek przeszedł do rąk prywatnych rodziny Giebułtowskich.

W 1489 r. właścicielami zamku zostali Myszkowscy herbu Jastrzębiec. Oni to dobudowali dwie wyższe kondygnacje, podwyższyli wieżę mieszkalną do pięciu kondygnacji i podnieśli inne zabudowania. Zamek stał się główną siedzibą tego potężnego rodu. Począwszy od roku 1600 tytułowali się margrabiami na Mirowie de Gonzaga. Tytuł ten uzyskał Zygmunt Myszkowski od swego przyjaciela, włoskiego księcia Mantay de Gonzaga. Po ponad stu latach zamieszkiwania zamku Myszkowscy przenieśli swą siedzibę do Pińczowa. W 1633 r. sprzedali już trochę podupadający zamek Janowi Korycińskiemu. Od niego w 1651 r. kupili go Męcińscy. W czasie potopu szwedzkiego zamek został zniszczony. Odbudowano go częściowo, lecz ok. 1787 r. opuszczono go całkowicie.

Dzisiejszy obraz zamku to wysokie na kilka kondygnacji ruiny o strzelistej i surowej gotyckiej konstrukcji. Zamek dolny zachował się tylko we fragmentach. Od zachodu i północy otacza go półokrągły mur obronny, a od zachodu broni go tzw. kurtyna, łącząca dwie wieże. Od południa widać resztki wieży bramnej. Między murem a skałami, na których wznosi się zamek górny, znajduje się dziedziniec zamku dolnego. Zamyka go od północy zniszczona wieża. Wspomniana wcześniej kurtyna łącząca tę wieżę z wieżą mieszkalną posiada od wschodu widoczne fragmenty ganków dla straży, okienka strzelnicze i gotyckie obramowania okienne. Pomiędzy wieżami znajduje się mniejszy, drugi dziedziniec zamku dolnego. Wieżę mieszkalną zdobią dwa gotyckie portale kamienne i jeden renesansowy. W samym środku warowni, na najwyższej skale, wznosi się zamek górny. Ma on kształt trapezu i trzy kondygnacje. W jego skład wchodzi też wysoka wieża.

Linki :